Digitale gezondheid

De prikafspraak

Sat, 31 May 2025 21:36:26 GMT

Ik breng haar een zijden bloem, omdat ze geen echte bloemen in de buurt mag hebben na haar stamceltransplantatie. Van de overgebleven vrouwen in mijn leven is zij verreweg de belangrijkste. Ik zie haar te weinig. We wonen ver uit elkaar. Het knaagt. Altijd.

Ik ben een beetje nerveus over hoe ik haar zal aantreffen na drie weken geïsoleerde ziekenhuisopname. Behalve dat ze geen haar meer heeft, valt me op dat ze veel soepeler beweegt dan de laatste keer dat ik haar zag. Minder pijn, hoop ik zo voor haar.
Op de eetkamertafel staat een indrukwekkende stapel medicijndoosjes. In het oog springen de morfine en de oxycodon; het zwaardere geschut is ingezet. Mijn maag draait om.

Zodra ik op de bank zit, begint ze te vertellen. Over de ingrepen die in het ziekenhuis zijn uitgevoerd, over de ziekenhuisgeur die ze op een gegeven moment niet meer kon verdragen, over de grote steun die ze had aan de verpleegkundigen, die voor haar opkwamen als de dokter op het punt stond om een “suboptimale” beslissing te nemen.

Ze vertelt ook over de fouten die gemaakt zijn. Over belangrijke informatie die niet in het dossier terecht was gekomen (of wél, maar waar niks mee werd gedaan). Zoals de afspraak die ze met de dokter in het andere ziekenhuis had gemaakt om alleen nog onder begeleiding van een echo geprikt te worden. Zonder echo zou het prikken een ramp worden. “We proberen het gewoon even zonder echo, mevrouw,” zeiden ze hier. Het werd inderdaad een ramp. Ze had nog zo gewaarschuwd.

Halverwege haar verhaal komt haar ex-man het huis binnenlopen. “Hé, wat doe jij hier?” vraagt ze verrast. “Je hebt zo een telefonische afspraak met de dokter,” antwoordt hij nuchter. O ja, dat was ze even vergeten. Hij niet. Gewapend met pen, papier en een lijstje vragen controleert hij wel drie keer of haar telefoonvolume aanstaat.

Op de afgesproken tijd zitten we met z’n drieën rond de tafel met de telefoon in het midden. Na een kwartier klinkt haar beltoon – het is de buurvrouw. “Hoi! Ik moet meteen ophangen, want de dokter belt zo, doei!” roept ze, en ze hangt snel op. Tien minuten later is het wél de dokter. “Eigenlijk wilde ik vandaag een bloeduitslag met u bespreken,” klinkt het door de telefoon. “Maar ik zie geen uitslag. Bent u nog niet geprikt?”

Ze schrikken allebei. Een gemiste prikafspraak? Ze weet zeker dat ze geen uitnodiging heeft gekregen. Was het haar verantwoordelijkheid geweest om de afspraak te regelen? Bij de ene afdeling moet ze dat wél zelf doen, bij de andere niet. Het wordt niet duidelijk waar het is misgegaan.

Na het gesprek met de dokter logt haar ex-man met haar gegevens in op de patiëntportalen van de twee ziekenhuizen waar ze onder behandeling is. Stond de prikafspraak daar misschien tóch? Hij navigeert behendig door de applicaties heen en checkt de afspraken. Dat hij op twee portalen moet inloggen lijkt hem niet te deren; hij weet precies waar hij moet kijken. Ik vraag me af of dit háár ook zo gemakkelijk af zou gaan en gok eigenlijk van niet.

Als de prikafspraak spoorloos blijft, gaat hij de keuken opruimen. De vanzelfsprekendheid waarmee hij dat doet ontroert me en ik realiseer me dat hij een sterke steunpilaar voor haar is geweest gedurende haar ziekte. Ik voel een golf van dankbaarheid opkomen voor zijn inzet en besef opnieuw hoe onmisbaar een sterk sociaal netwerk is in dit soort situaties.

Ze wil een wandeling maken. “Ik moet wél m’n stappen halen,” zegt ze vastberaden. Bij de voordeur treft ze de postbode. Hij overhandigt haar een flinke stapel papier. Twee enveloppen zijn van het ziekenhuis: een afspraakbevestiging voor een controle en – ja hoor – een uitnodiging voor de prikafspraak waarvan de uitslag een uur geleden besproken had moeten worden.

Ze zucht. “Nou Loe, er valt nog heel wat te verbeteren aan dat gezondheidsinformatiestelsel van jou.”

**Gepubliceerd met toestemming van de patiënt**

Regie op gezondheid

Wed, 12 Feb 2025 11:43:04 GMT

Een experiment met een glucosemeter

“ Gezondheid van de burger en preventie centraal. Het gezondheidsinformatiestelsel moet daarop zijn ingericht. De inzet van effectieve digitale zorg, technologie en het beschikbaar hebben van data zorgen ervoor dat de zorgverlener passende hybride zorg kan verlenen. Zorg is toegankelijk, van goede kwaliteit en betaalbaar voor iedereen. Zorg is persoonsgericht en ondersteunt maatwerk. Zelf als het kan, thuis als het kan, digitaal als het kan.”

Deze alinea staat in de nationale visie en strategie op het gezondheidsinformatiestelsel van het ministerie van VWS. Wat ik hier mooi aan vind zijn de termen gezondheid , preventie , technologie en zelf als het kan . Vrij vertaald: laten we een informatiestelsel bouwen dat - naast goede hybride zorg - óók preventieve regie op gezondheid door burgers zélf faciliteert met behulp van technologie.

Ik geloof sterk in het nemen van regie op je eigen gezondheid en ben hier al jaren bewust mee bezig. Het lichaam heeft namelijk een waanzinnig zelfoplossend vermogen, mits je het kunt voorzien van de juiste randvoorwaarden. We weten dat voldoende slaap, gezonde voeding, meer beweging en minder stress een wereld van verschil kan maken bij het voorkomen van zorg. Maar dit wéten leidt nog lang niet altijd tot het nemen van regie op onze gezondheid.

Laat heel duidelijk zijn: niet alle zorg is te voorkomen. Soms hebben mensen simpelweg pech. Genetische factoren, ongelukken en (onvoorziene) omstandigheden liggen vaak buiten onze invloedsfeer. Zo blijkt bijvoorbeeld dat de postcode waarin je geboren bent van grote invloed is op je gezondheid. Maar wat nou als we regie zouden nemen op het stukje waar we wél invloed op hebben? Hoe zou dat eruit zien?

Regie op gezondheid klinkt groots en ingewikkeld. Waar begin je? Na wat speurwerk kwam ik uit op het thema insulineresistentie. Waarom? Omdat het één van de grootste bedreigingen is voor onze gezondheid op dit moment, en omdat artsen wereldwijd het behoorlijk met elkaar eens zijn over de grote invloed van leefstijl op dit probleem. Bovendien zijn bloedsuikerspiegels goed te meten, wat een perfecte kans bood voor een experiment.

Eerst een stukje theorie (voor zover mijn begrip als niet-medicus reikt)

Elke keer dat je eet, met name als je koolhydraten binnenkrijgt, stijgt je bloedsuikerspiegel. Dit is een signaal voor je lichaam om insuline aan te maken. Insu line is als een sleutel die glucose toegang geeft tot spier-, vet- en levercellen.

Spiercellen gebruiken glucose als energiebron, vooral tijdens inspanning.
Vetcellen zetten overtollige glucose om in vet en slaan het op.
Levercellen slaan glucose op in de vorm van glycogeen, een snelle energievoorraad.

In een gezond systeem daalt je bloedsuiker na verloop van tijd weer naar een stabiel niveau, omdat de glucose is opgenomen door de cellen. Je lichaam streeft continu naar dat stabiele niveau, ook wel homeostase genoemd.

Wanneer dit systeem hapert: insulineresistentie

Als je lichaam langdurig wordt blootgesteld aan hoge bloedsuikerspiegels, is er ook continu sprake van hoge insulinelevels. Als dit lang aanhoudt, gaan de bovengenoemde cellen minder goed reageren op de insuline; de cellen worden resistent. Je alvleesklier probeert dit te compenseren door meer insuline aan te maken, maar dit leidt tot een vicieuze cirkel. Want nóg meer insuline maakt de cellen nóg resistenter, met als gevolg een steeds verder stijgende bloedsuikerspiegel.

Insulineresistentie is een voorstadium van diabetes type 2, maar het verhoogt ook het risico op hart- en vaatziekten, Alzheimer en hormonale aandoeningen zoals PCOS. In 2021 hadden naar schatting 537 miljoen mensen diabetes, een aantal dat tegen 2045 kan oplopen tot 783 miljoen . Insulineresistentie ontwikkelt zich vaak in stilte, jarenlang, zonder duidelijke symptomen. Miljoenen mensen zijn al een eind op weg naar insulineresistentie zonder dat ze het weten. Tragisch, als het inderdaad zo is dat met gerichte leefstijlaanpassingen deze verstoorde processen in het lichaam kunnen herstellen.

Het experiment: de glucosemeter

Om te onderzoeken hoe het met mijn eigen bloedsuikerspiegel gesteld is, besloot ik om twee weken lang mijn bloedsuikerspiegel te meten met een continue glucosemeter. Ik zou in die twee weken ook bijhouden wat ik at, hoeveel ik bewoog en hoe ik me voelde.

Na eindeloos zoeken naar een stijlvol apparaat (niet te vinden), belandde ik bij een behoorlijk duur (rond de 70 euro voor een sensor die twee weken meegaat), medisch ogend, wit knopje voor op mijn bovenarm.

Het doosje lag na levering nog een paar dagen weggemoffeld in een lade, omdat ik me er niet op verheugde om mezelf in mijn arm te prikken. Onterecht, bleek later, want toen ik de moed eenmaal had verzameld, voelde ik er verder niks van.

De handleiding was enkel in het Frans (jammer), maar met de plaatjes kwam ik er wel uit. Het koppelen aan de bijhorende app ging verder moeiteloos via Bluetooth en na een kalibratie van een uur kwamen de eerste metingen binnen.

Resultaten van de meting

Tijdens de twee weken van het experiment heb ik verschillende voedingsmiddelen en eetpatronen getest om te zien hoe ze mijn bloedsuikerspiegel beïnvloedden. Ik experimenteerde met type voeding, de tijd tussen maaltijden en met de volgorde waarin ik at. Natuurlijk is dit geen hoogstaande wetenschappelijke studie en kan ik de resultaten nog niet altijd even goed duiden - laat staan generaliseren. Maar ik heb wel een paar interessante observaties gedaan:

Andere interessante bevindingen: Stress bleek de bloedsuikerspiegel te kunnen verhogen zonder dat ik iets had gegeten. En een wandeling na het eten bracht de bloedsuikerspiegel snel weer naar baseline niveau.

Veranderingen die ik naar aanleiding van dit experiment heb geïmplementeerd:

Voor het voorkomen van hoge pieken en diepe dalen:

Vermijden van snelle koolhydraten, tenzij direct nodig voor intensieve sportinspanningen.
Geen koolhydraten op een lege maag, dus vooral eiwitten en vetten bij het ontbijt.
Koolhydraten altijd combineren met vezels.

Om de bloedsuikerspiegel de kans te geven terug te keren naar baseline niveau:

Mikken op drie maaltijden per dag zonder tussendoortjes.
Als een tussendoortje toch nodig is, kiezen voor eiwitten (kwark of wat plakjes ham) en gezonde vetten (zoals noten).
Lange pauze tussen avondeten en ontbijt (minimaal 12, liever 16 uur).
Af en toe kiezen voor koolhydraatarme maaltijden.
Na een koolhydraatrijke maaltijd even een wandelingetje maken.

Effecten van deze aanpassingen tot nu toe:

Bloedsuikerspiegel bevindt zich een groter deel van de dag rond baseline niveau.
Het gemiddelde bloedsuikerniveau op een dag is daardoor lager.
Bloedsuikerpieken zijn minder hoog.
Geen energiedips meer.
Überhaupt meer energie, gedurende de hele dag.
Onvoorzien effect: gewichtsverlies van 2 kg in twee weken.

Welke lessen haal ik uit dit experiment en wat betekent dit op stelselniveau?

Regie nemen op je gezondheid vraagt nogal wat van een individu.

Er is kennis en bewustzijn nodig over dat er überhaupt een gezondheidsprobleem op de loer ligt;
Er is een gevoel van urgentie nodig om nú (in gezonde staat) preventief je leefstijl aan te passen;
Er zijn middelen nodig om te kunnen meten;
Er is duiding nodig van de resultaten; je moet de resultaten van de meting snappen, maar óók snappen naar welke waardes of patronen je streeft;
Het moet heel helder zijn waar je wel invloed op hebt en waar niet.

Aan de positieve kant; realtime inzicht in de effecten van je keuzes werkt sterk motiverend . Vooral het feit dat het je eigen data zijn en geen algemene advieskreten, maakt het krachtig. Het gaat over jou en je ziet meteen wat er gebeurt . Zelf meten is bovendien belangrijk vanwege individuele variatie; we zijn allemaal anders en reageren mogelijk anders op voeding (denk aan allergieën), beweging en stress. Regie nemen kan pas als je jouw eigen situatie begrijpt.

Op stelselniveau zou je willen dat iedereen de mogelijkheid heeft om inzicht te krijgen in de eigen gezondheid. De benodigde kennis, meetinstrumenten en persoonlijke gezondheidsadviezen zouden voor iedereen toegankelijk en betaalbaar moeten zijn. Zeker als het - in het geval van insulineresistentie - bij zo'n grote groep mensen concrete gezondheidswinst kan opleveren. Een maatschappelijke kosten-baten analyse zou hier zomaar eens positief kunnen uitvallen. Wat is er in het gezondheidsinformatiestelsel in ieder geval nodig? Volgens mij het volgende:

Maar laten we het vooral niet te ingewikkeld maken. Regie op gezondheid begint bij inzicht. En soms kan een klein apparaatje al een groot verschil maken.

Gezondheid boven werk. Altijd.

Sun, 08 Dec 2024 21:27:07 GMT

Het is weer die tijd van het jaar. De eindejaarsgekte draait op volle toeren en ik doe volop mee. Twee spoedklussen aangenomen – want wie weet of er in januari een nieuwe opdracht ligt te wachten. Lange dagen, een bomvolle agenda en constante druk om alles goed te doen.

En dan komt de kiespijn. Natuurlijk. Altijd op het verkeerde moment. Mijn lijf doet dit vaker; op piekmomenten protesteren. Het weet wanneer het genoeg is en vraagt als een jengelende peuter van twee om aandacht. Negeren heeft geen zin, weet ik inmiddels; dan wordt het alleen maar erger.

Als ik ver na sluitingstijd het licht bij de tandarts aan de overkant nog zie branden, neem ik de gok en bel ik op. Wonder boven wonder heeft hij tijd. “Kom meteen maar langs, dan kijken we even wat er aan de hand is." Na het uitvragen van de symptomen en een paar kleine testjes krijg ik de diagnose: een beginnende zenuwontsteking. Geen bloedspoed, behandeling wel noodzakelijk. "Ik heb morgen nog een gaatje," zegt hij, lachend om z’n eigen grap.

Ik pak mijn idiote agenda erbij. Morgen? Nee, onmogelijk. Alles zit vol. “Maandag dan?” vraagt hij. Nee, dat kan al helemaal niet. Kan het een week wachten? “Dat kan,” zegt hij. “Maar als je toch eerder meer pijn krijgt, moeten we alsnog direct behandelen en komt er een antibioticakuur bij.”

Oef. Ik kijk naar m’n agenda en voel de werkdruk. Ik beoordeel de mate van pijn en denk dat ik de symptomen misschien nog wel een tijdje kan onderdrukken. Ik besluit het erop te gokken. De afspraak staat over 12 dagen.

Thuis komt mijn 15-jarige zoon polshoogte nemen. “Wat is er aan de hand?” vraagt hij. Ik leg het verhaal uit. Hij schudt z’n hoofd. “Maar mam, het behandelen van een ontsteking is toch veel belangrijker dan je werk?”

Ik voel een mengeling van schaamte en trots. Hij heeft gelijk. Natuurlijk heeft hij gelijk. Hoe is het mogelijk dat ik het altijd over gezondheid heb, maar daar zelf niet naar handel? Gelukkig zijn onze je-moet-goed-voor-jezelf-zorgen-preken bij de puber niet helemáál het ene oor in en het andere oor uit gegaan.

Diezelfde avond ruim ik mijn agenda en laat ik de tandarts weten dat ik toch graag meteen geholpen wil worden. Als mijn zoon halverwege de avond in de woonkamer verschijnt, geef ik hem credits voor zijn juiste prioriteitstelling. Hij rolt met zijn ogen, zoals alleen pubers dat kunnen, en verdwijnt - met een bekend klinkend "zei ik toch al?" - weer terug naar zijn kamer.

Gezondheid boven werk. Altijd.

Ik wens iedereen alvast heel fijne, gezonde en ontspannen feestdagen toe.

Zorg goed voor jezelf. Maar dan écht.

Lokale successen opschalen, kán dat wel?

Mon, 16 Sep 2024 19:47:18 GMT

Afgelopen vrijdag was ik aanwezig op het congres Kansrijke Start. Onderzoekers, rijksambtenaren, hulpverleners, zorgprofessionals, wethouders en ervaringsdeskundigen waren daar bijeen met één gedeeld doel: elk kind een goede start in het leven geven. Het blijkt een uitdaging die vraagt om een multidisciplinaire aanpak.

Er werd veel gesproken over “samenwerken” en “verbinden”, over kennis opdoen en delen, maar ook over het opschalen van lokale initiatieven. Er is al zoveel goeds gedaan de afgelopen jaren. Hoe gaan we verder? Hoe laten we de puzzelstukjes op hun plek vallen, en hoe organiseren we ondersteuning en zorg over de schotten heen?

Hoewel het programma vol zat met inspirerende sprekers, werd ik door één verhaal het meest geraakt. Het was het verhaal van Esmaa. Esmaa is eigenaresse van apotheek Pillen en Praten , in één van de moeilijkere wijken van Den Haag, waar multiproblematiek aan de orde van de dag is. Ze stelde hardop de vraag: “Als een man bij mij komt voor pillen tegen buikpijn, maar zijn buikpijn wordt veroorzaakt door de stress van een scheiding of door schulden, help ik hem dan echt met dat doosje pillen?"

Deze vraag verwoordt een frustratie die ik al sinds het begin van mijn 15 werkzame jaren in het zorgdomein ervaar: wat doe je als zorgprofessional wanneer je weet dat medische middelen slechts pleisters zijn op veel dieperliggende wonden? Hoeveel ruimte krijg je om verder te kijken dan waarvoor je direct wordt gefinancierd? En, belangrijker nog, hoe vind je snel de juiste ondersteuning binnen het informele, preventieve of sociale domein?

Esmaa probeerde het. Ze belde met verschillende instanties om te vragen hoe zij haar klanten kon helpen met hun onderliggende problemen. Wat ze tegenkwam, was een wirwar van regels en bureaucratische onmogelijkheden. In plaats van zich daarbij neer te leggen, besloot ze binnen haar eigen invloedsfeer te doen wat ze kon. Ze geeft haar klanten niet alleen medicijnen. Ze helpt hen stoppen met roken, organiseert wandelingen, strijdt tegen eenzaamheid met een doorlopend open spreekuur en verzorgt een gratis gezonde lunch voor eenieder die dat nodig heeft.

Het is een prachtig lokaal voorbeeld van een zorgpartij die sterk inzet op preventie. Een initiatief dat je graag zou willen opschalen. Net als de vele andere lokale successen die tijdens het congres ter sprake kwamen; het land zit er vol mee. De Sociaal-Economische Raad pleitte aan het einde van de dag voor een systeemoplossing. Een nieuwe doorbraak in de maatschappelijke gezondheidswelvaart; die ene oplossing die opgeschaald kan worden naar het gehele systeem.

Maar ik vraag me af: kunnen die initiatieven wel worden opgeschaald? Ik denk dat het antwoord grotendeels ‘nee’ is. Lokale successen zijn vaak succesvol omdat ze lokaal zijn, omdat het maatwerk is, omdat het kleinschalig is. Zodra je ze groter maakt en in een financieel systeem plaatst, komen bureaucratie en verantwoording om de hoek kijken. De veiligheid van het kleinschalige verdwijnt, de hulp wordt anoniem en de mensen die je wil bereiken komen niet meer opdagen.

Als systeemdenker zie ik graag systeemoplossingen. Maar misschien is de beste systeemoplossing hier: laat de controle los. Misschien moeten we accepteren dat "de oplossing" nooit grootschalig en universeel zal zijn. Dat échte hulp altijd lokaal en persoonlijk zal blijven, zoals Esmaa’s manier van werken. Maatwerk, vanuit het hart georganiseerd. Maar wat betekent dat voor het systeem? Kunnen we voor mensen zoals Esmaa meer beleidsmatige en financiële ruimte creëren om dit soort kleinschalige initiatieven duurzaam neer te zetten, zonder ze te verstikken met regels en verantwoording?

Esmaa sloot haar verhaal af met de woorden: “Geld is niet het belangrijkste. Ik krijg geen vergoeding in euro’s, maar wel in waardering.” Applaus uit de zaal. Prachtig en nobel. Maar dit is dus juist de plek waar een deel van het zorggeld naartoe zou moeten gaan, denk ik dan. Zonder papierwerk, zonder verantwoordingsrapportages en vanuit een heel ander denkkader. Want ik durf te wedden - nee, ik durf erop te vertrouwen - dat haar inspanningen ter voorkoming van een serieuze(re) zorgvraag, onderaan de streep keiharde positieve business cases opleveren voor het gehele systeem.

De rommellades van de zorg

Sun, 21 Apr 2024 14:45:59 GMT

Ik hou van hokjes. Niet om mensen in te stoppen, maar wel om spullen in te stoppen. In ons huis zijn dan ook veel opbergdozen, bakjes en vakjes te vinden. Labeltje erop, heerlijk. Lekker gestructureerd, overzichtelijk en voorspelbaar.

Wat ik er zo fijn aan vind is de efficiëntie die het met zich meebrengt. Je weet precies waar iets ligt en je weet ook precies wanneer je de voorraad moet bijvullen. Financieel is het ook slim; want hoe vaak ga je toch maar even naar de bouwmarkt, ook al weet je dat je ergens achterin het schuurtje precies datgene hebt liggen dat je zoekt? Je weet nét niet meer waar je het hebt opgeborgen en je hebt geen zin om de boel overhoop te halen. Gevolg: 50 rollen half uitgedroogde afplaktape. Gewoon niet economisch.

Dus toen ik vorige week in één van onze rommellades eindeloos aan het zoeken was naar dat simkaarttelefoonpinnetje, vond ik dit een prima moment voor nieuwe hokjes. Zes lades ondergingen een transformatie. Elke lade een eigen thema (kantoorspullen, gereedschap, belangrijke documenten, etc.) en in elke lade tien hokjes; één voor simkaarttelefoonpinnetjes, een ander voor batterijen, sleutels waarvan niemand meer weet waar ze van zijn, muntjes, paperclips, je begrijpt het. Met elk toegewezen hokje werd ik kalmer.

Mijn man is dus juist helemaal niet van de hokjes. Hij is ook niet van regels en handleidingen en daarmee wel lekker consistent. Dus toen ik na een hele avond sorteren trots het gestructureerde resultaat liet zien, kreeg ik een vrij lauwe reactie. “Mooi, maar had van mij niet gehoeven.” Prima, dacht ik. Ík was er in ieder geval blij mee.

Vandaag kwam hij thuis met nieuwe kantoorspullen. Stickers voor zijn leerlingen, lijmstiften en post-its. Met deze spullen in zijn hand opende hij een aantal voormalige rommellades. Eén voor één gingen ze weer dicht. “Weet je wat ik hier nu ingewikkeld aan vind?” begon hij. “Er is geen ruimte meer om gewoon dingen neer te leggen. Nu moet ik bij elk ding gaan nadenken in welke categorie dat valt, en dan ook nog volgens jóuw ordeningssysteem. Ik ben dus heel lang bezig met dingen opbergen, terwijl ik ze gewoon snel ergens kwijt wil. Dat is toch niet efficiënt?” Ook de laatste lade ging met een zucht dicht. “Weet je wat? Ik leg het gewoon óp de kast en dan mag jij het sorteren, goed?”

Kijk, ik vind het niet erg om meer tijd te besteden aan het opbergen van spullen. Ik weet dat ik daar zelf bij het zoeken de vruchten van pluk. Maar het zette me wel aan het denken over al die zorgprofessionals die steeds meer geacht worden om informatie gestructureerd te registeren voor de vólgende zorgprofessional of voor de patiënt en die daar zelf de voordelen dus veel minder van ervaren. Voor de in hokjesdenkende zorgprofessionals kan dat nog steeds fijn en overzichtelijk werken, maar anderen zijn misschien wel veel meer zoals mijn man. Zij willen gewoon een plek om informatie snel kwijt te kunnen en niet bij elk gegeven moeten nadenken in welk hokje het past. Ik begrijp dat. Echt.

Inmiddels heb ik één van de voormalige rommellades terug in zijn oude staat gebracht. De hokjes zijn eruit, de lade is leeg en mijn man kan hier alles in kwijt, zonder na te hoeven denken over categorieën. Ik weet dat ik hier eens in de zoveel tijd doorheen zal gaan en spullen naar de andere lades zal verplaatsen, maar daar heeft hij verder geen last van. Volgens mij hebben we dan een win-win situatie te pakken. Hoe zouden we zo'n win-win situatie in de zorg kunnen bewerkstelligen, vraag ik me af.

Drie lessen haal ik hier in ieder geval uit:

Het moet de opberger/zorgprofessional/patiënt/burger zo makkelijk mogelijk worden gemaakt zijn spullen/informatie kwijt te kunnen.
Laat het hokjesdenken over aan hokjesdenkers.
De zorg zal altijd rommellades nodig blijven hebben.

Ik haal mijn labelprinter uit de kantoorlade om een categorie toe te kennen aan onze nieuwe rommellade.
“Overig”? Of gewoon “Rommellade”?

Mijn smartwatch zegt dat het goed met me gaat

Sat, 13 Apr 2024 21:05:01 GMT

Wie heeft hier eigenlijk de controle?

Als een ware gadgetliefhebber en zelfverklaarde gezondheidsfreak, ben ik in de wolken wanneer ik mijn eerste smartwatch om mijn pols klik. Het telt niet alleen mijn stappen en houdt mijn slaap bij, maar het belooft ook mijn hartslag te monitoren en mijn stressniveaus te meten. Een mini-gezondheidscentrum om mijn pols, hoe geweldig!

Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik de doos opende en het horloge bewonderde alsof het een schatkaart was. Daar was het dan, glanzend en high-tech, de weg naar een betere gezondheid en welzijn. Het voelde alsof ik een persoonlijke coach had gevonden, een vertrouwde adviseur die me altijd zou vertellen hoe het met me ging.

Dus, ik check voortdurend mijn hartslag, mijn slaapkwaliteit en mijn stressniveaus. En eerlijk gezegd, het geeft me een gevoel van controle. Als mijn slaapscore groen kleurt, voel ik me gerustgesteld. Als mijn stresslevels hoog zijn, minimaliseer ik de prikkels om me heen of volg ik een extra yin-yogalesje.

Vorige week liep ik opgewekt een vergadering binnen. “Zo, jij bent vrolijk vandaag,” merkt mijn collega op. "Ja, ik had een goede slaapscore," hoorde ik mezelf zeggen. Wat een rare verklaring, bedacht ik me, en ik begon me af te vragen: ben ik opgewekt omdat ik goed heb geslapen? Of ben ik opgewekt omdat mijn smartwatch me heeft vertéld dat ik goed heb geslapen?

Het doet me denken aan het bekende placebo-effect. Dit krachtige fenomeen, waarbij de verwachting van verbetering alleen al daadwerkelijke verbetering teweeg kan brengen, lijkt ook van toepassing te zijn op mijn relatie met mijn smartwatch. Al snel dringen andere vragen zich op. Als ik me gestrest voel en mijn horloge zegt dat mijn stresslevels laag zijn, is mijn stress dan wel echt? En als mijn horloge me vertelt dat mijn hartslag hoog is, zou dat dan een self-fulfilling prophecy kunnen zijn, waarbij ik me meer opgewonden begin te voelen alleen al omdat mijn horloge dat zegt?

Het idee dat mijn smartwatch niet alleen een passieve observator is van mijn gezondheid, maar ook een actieve deelnemer aan mijn emotionele staat, is zowel fascinerend als verontrustend. Het brengt me tot de kernvraag: wie heeft hier eigenlijk de controle? Ben ik de meester van mijn eigen gemoedstoestand, of ben ik slechts een marionet in de handen van mijn technologische metgezel?

Terwijl ik mijn smartwatch met veel plezier blijf dragen, balanceer ik tussen het vertrouwen op mijn horloge als een betrouwbare gids naar welzijn en het kritisch bevragen van zijn invloed op hoe ik mijn gezondheid waarneem. Maar laten we eerlijk zijn, vaak heeft mijn smartwatch gewoon gelijk. Als het zegt dat ik moet bewegen, realiseer ik me vaak dat ik al te lang heb stilgezeten en als ik smokkel bij de training krijg ik die cijfers keihard voor m'n kiezen. Dus, mijn smartwatch en ik hebben een compromis gesloten: hij mag me af en toe een duwtje in de rug geven, maar ik behoud het recht om mijn gevoel te analyseren en een eigen oordeel te vormen, ook als dat betekent dat ik soms mijn eigen "slaapscore" bepaal en niet altijd voor de maximale score hoef te gaan.

Pleisters plakken of het fundament aanpakken

Thu, 01 Feb 2024 22:46:22 GMT

In dit whitepaper onderzoeken Dirk de Wit en Maloe van Groeningen de rol van digitalisering in het handhaven van de gezondheid van burgers en het verminderen van de vraag naar gezondheidszorg.

Het benadrukt het belang van het betrekken van burgers bij het beheren van hun eigen gezondheidsgegevens en de noodzaak van richtlijnen en afspraken tussen zorgprofessionals voor de integratie van zelfverzamelde gezondheidsgegevens in patiëntendossiers.

De verschuiving van reactieve gezondheidszorg naar proactieve gezondheid, ondersteund door digitalisering, brengt uitdagingen met zich mee zoals informatie-overload voor zorgverleners en de noodzaak van effectieve gegevensbeheerstrategieën.

Het whitepaper suggereert het gebruik van gezondheidsapps, persoonlijke gezondheidsomgevingen en de ontwikkeling van gepersonaliseerde gezondheidsgegevens-ecosystemen om burgers te versterken en de gezondheidsresultaten te verbeteren.

Het benadrukt ook de noodzaak van een heroverweging van gegevens-ecosystemen en de relatie tussen overheid, gezondheidszorg en individuele burgers in de context van het nieuwe gezondheidszorgmodel.